ሙሴ ሞይቱ ነበረ። ሰላሳ መዓልቲ ናይ ሓዘን ንእኡ ተወዲኡ ነበረ። ኣምላኽ ንእያሱ ንእስራኤል ናብ ምድሪ ተስፋ ክመርሕ ኣዚዝዎ ነበረ። ምስኡ ከም ዝኸውንን ኣብ ልዕሊ ኩሎም እቶም ዝረኽቦም ጸላእቲ ዓወት ከም ዝህቦን ተስፋ ሂብዎ ነበረ። ከምኡ’ውን ነቲ ሙሴ ዝኣዘዞም ሕጊ ምሕላውን ካብኡ ናብ የማን ወይ ናብ ጸጋም ዘይምጥዋይን ኣገዳስነት ኣጕሊሑሉ ነበረ።
እያሱ ሕጂ ንህዝቢ ንዮርዳኖስ ክሰግሩን ንምድሪ ክወርሱን ኣዳልዮም ነበረ። ንኽልተን ፈረቓን ነገዳት፡ ኣብ ምብራቕ ዮርዳኖስ ውርሻኦም ክወሃቦም ዝሓተቱ፡ ፍሉይ ቃል ነበሮም። ሙሴ ንኣቶም ተዋጋእቶም ንኣሕዋቶም ካልኦት ነገዳት ንምድሪ ከነኣን ክሕዝዎም ከም ዘለዎም፡ ሽዑ ድማ ንውርሻኦም ንምጥዓም ናብ ድሕሪት ክምለሱ ሓራ ከም ዝኾኑ ነጊርዎም ነበረ።
“ነቲ ሙሴ ባርያ ጐይታ ዝኣዘዘኩም ቃል ዘክርዎ” በሎም። ንዓና’ውን ጐይታና ዝተዛረበና ቃላት ምዝካር ክንደይ ኣገዳሲ እዩ! “ኣባይ’ውን እመኑ።” “ኣባይ ንበሩ።” “እንተ ፈቶኹምኒ፡ ትእዛዛተይ ሓልዉ።” “እዚ ንመዘከርታይ ግበርዎ።” “ናብ ኩሉ ዓለም ኪዱ እሞ ንኹሉ ፍጥረት ወንጌል ስበኹ።” “ከምቲ ኣነ ዝፈቶኹኹም፡ ንሓድሕድኩም ተፋቐሩ።” “እዘን ነገራት እዚኤን እንተ ፈለጥኩም፡ እንተ ገበርኩምወን ብጹኣን ኢኹም።”
እቲ ህጹጽ መልሶም ንሱ ዝኣዘዞም ኩሉ ከም ዝገብሩ ነበረ። ከምቲ ንሙሴ ዝተኣዘዝዎ ንእኡ’ውን ክእዘዝዎ እዮም። ክንደይ ጽቡቕ ገይሮም እዮም እዚ ዝገበሩ?! ንሕና’ውን ብዙሕ ጊዜ ካብ ምእዛዝ ንላዕሊ ንምምካት ድሉዋት ኢና! ኣምላኽ ንእኡ ክንስዕቦን ክንእዘዞን ጥራይ ዘይኮነስ፡ መዓልቲ መዓልቲ ከምኡ ክንገብር ይሓግዘና!
