ጴጥሮስ ንሓደ ኣይሁዳዊ ኣእምሮን ንሓደ ኣይሁዳዊ ልብን ኣገዳሲ ዝነበረ ኩሉ ረኣየ። ብሙሴ ሕጊ ዝሃበ ነበሮ፤ ብጎኑ ኤልያስ፣ ነብይን መሐየሽን ነበረ፤ ልዕሊ ኩሉ ድማ ሕጂ ንመሲሕ ይርኢ፣ ንኣይሁዳዊ ኣእምሮኡ እቲ ትርኢት ኣዝዩ ጽቡቕ ስለ ዝነበረ ንዘለኣለም ከቕጽሎ ደለየ። ካብ ዓይኒ እናተሰወሩ ከለዉ ንሱ ቀዳማይ ተዛረበ። እንታይከ ኢሉ ነበረ? እንታይከ ገይሩ ነበረ? ንወዲ ኣምላኽ፣ ንመሲሕ፣ ንሙሴ እቲ ሕጊ ዝሃበ፣ ከምኡ’ውን ንኤልያስ እቲ መሐየሺ፣ ኣብ ሓደ ደረጃ ኣንበሮም። ብሓጺሩ፣ ማዕረ ገበሮም። እዚ ትርኢት እዚ ክቕጽል ኣለዎ ኢሉ ሓሰበ፣ ንምሓዞም ድማ ንነፍሲ ወከፎም ድንኳን ክህቦም ደለየ። ግናኸ “እዚ ኺብል ከሎ ግና ደበና መጺኡ ጸለሎም።” ጴጥሮስ፣ ያእቆብ፣ ከምኡ’ውን ዮሃንስ እቲ ደበና ንኻልኦት ምስ ከበቦም ፈርሑ። እቲ ደበናኸ እንታይ ነበረ? እቲ ሸኪናህ: ክብሪ ኣምላኽ። እቲ ኣብ ዘመን ምድረበዳ ምስ እስራኤል ዝነበረ ደበና ንውልቀ ሰብ ወዲ ኣምላኽ ንምሕላው እንደገና ተራእየ።
እቲ ደበና ብዛዕባ ቀጥታዊ ምህላው ኣቦ ይዛረብ ነበረ—ብሓቂ መግለጺ ቤት ኣቦ ነበረ—ናብኡ ድማ ሙሴን ኤልያስን ኣተዉ። ንእግዚኣብሔር ምስጋና ይኹን! ንስኻን ኣነን፣ ኣማኒ ክርስትያን፣ ናብኡ ኢና ንኸይድ ዘለና። ናብኡ ንምኻድ ድማ ክንፈርህ ኣየድልየናን። ብዛዕባ ወዲ ሓሳባት ኣቦ እንተ ኣልዩካ፣ ኩሉ ቅኑዕ እዩ። ሙሴን ኤልያስን ብዛዕባ ወዲ ሓሳባት ኣቦ ረኺቦም ነበሩ። እቲ ውጽኢትከ እንታይ እዩ? ንሱ ይድንን ናብቲ ደበና ይወስዶም።
ድኻ ጴጥሮስ! ክንደይ ዓሻ ኮይኑ ተዛሪቡ፣ ድሕሪኡ ድማ ተሰሚዕዎ ክኸውን ኣለዎ። እቲ ኣቦ ነዚ ንወዱ ዝተገብረ ስድብ ክፈቕዶ ከም ዘይክእል ክትርድእ ኢኻ። ብኡብኡ ድማ ካብቲ ደበና እዚ ድምጺ ወጸ፣ “እዚ ፍቑር ወደይ እዩ። ንዕኡ ስምዕዎ!” ኣህ! ንዕኡ ስምዕዎ! “ንሙሴ ስምዕዎ” ኣይኮነን። ኣይፋሉን፣ መዓልቱ ሓሊፉ እዩ። ንኤልያስከ? ኣይፋሉን፣ መዓልቱ’ውን ሓሊፉ እዩ። ንየሱስ ስምዕዎ፣ ንየሱስ ጥራይ። እዚ መዓልቲ የሱስ እዩ!
