እንደገና ስማዕ፡ ኣቦ “ንእኡ ስምዕዎ!” ይብል። ኣህ፡ ዓርከይ፡ ድምጺ የሱስ ምስማዕ ህይወት እዩ። ንኣኻ ኸኣ “እቲ ሰዓት ይመጽእ ኣሎ፡ ሕጂ’ውን እዩ፡ ምዉታት ድምጺ ወዲ ኣምላኽ ኪሰምዑ እዮም፡ እቶም ዝሰምዑ ኸኣ ኪነብሩ እዮም” (ዮሃ. 5፡25) ይብለካ። ድምጹ እንተ ሰሚዕካ ኸኣ፡ ንምዉት ነፍስኻ ህይወት ኪኸውን እዩ። “ስማዕ እሞ ነፍስኻ ኽትነብር እያ” ይብል ቅዱስ ጽሑፍ፡ ብብዕሪ ኢሳይያስ (ኢሳ. 55፡3)። እንደገና ሃዋርያ ጴጥሮስ “ሙሴ ብሓቂ ንኣቦታት፡ ‘እግዚኣብሔር ኣምላኽኩም ካብ ኣሕዋትኩም ከማይ ዝበለ ነብዪ ኼተንስኣልኩም እዩ። ንእኡ ኣብ ኵሉ እቲ ዝብለኩም ዘበለ ኽትሰምዕዎ ኢኹም። ኵላ እታ ነፍሲ ነቲ ነብዪ ዘይትሰምዕ ከኣ ካብ ህዝቢ ብምሉኡ ኽትጠፍእ እያ’ በለ” (ግብ. 3፡22-23)።
የሱስ እቲ ነብዪ እዩ ነይሩ። ንእኡ ሰሚዕካዮ ዲኻ? እሓትት፡ ምኽንያቱ “እምነት ብምስማዕ እያ እትመጽእ፡ ምስማዕ ከኣ ብቓል ኣምላኽ” (ሮሜ 10፡17)። ንሱ ኻብ ምዉታት ተንሲኡ፡ ሕጂ ኸኣ ካብ ሰማያዊ ግርማ “ንኣይ ጠምቱ እሞ ድሓኑ” (ኢሳ. 45፡22) ይብል፡ “ኣቱም ኵልኹም ዝጽዕርኩምን ጾር ዝኸበደኩምን፡ ናባይ ምጹ፡ ኣነ ኸኣ ዕረፍቲ ኽህበኩም እየ” (ማቴ. 11፡28)። ኣቦ ኸኣ ብዛዕባኡ “ንእኡ ስምዕዎ!” ይብል። ኣህ፡ ዓርከይ፡ ንእኡ ሰሚዕካዮ ዲኻ?
እዚ ቃል እዚ ኻብ ኣቦ ኣብ ልዕሊ እዞም ሰለስተ ሰባት ኣዝዩ ዓብዪ ጽልዋ ነበሮ። ንኣእምሮ ኣምላኽ ብምሉኡ ከም ዝሰሓትዎ ተሰምዖም። ግናኸ “የሱስ መጺኡ ተንከዮም፡ ‘ተንስኡ፡ ኣይትፍርሑ’ በሎም” (ማቴ. 17፡7)። ተጨኒቕካን ትንቀጥቀጥን ትጭነቕን ዲኻ፡ ምኽንያቱ ንኣእምሮ ጐይታ ስለ ዝሰሓትካ፡ ንእኡ ብዘይምስማዕን ብዘይምፍቃርን በረኸት ስለ ዝሰሓትካ? “የሱስ መጺኡ ተንከዮም፡ ‘ተንስኡ፡ ኣይትፍርሑ’ በሎም።” ንሱ ኣይተለወጠን። ሕጂ’ውን እቲ ሓደ የሱስ እዩ። ንልቦም ሰላም መሊኡሎም፡ ፍርሂ ኣይኮነን። ንኣኻ ኸምቲ ንኣታቶም ዝበሎም፡ “ተንስእ፡ ኣይትፍራህ” ይብለካ። እዚ እዩ እቲ መድሓኒ ንጭንቕቲ ነፍሲ ዝብላ።
